Η ανατομία μίας αιμορροΐδας

•Φεβρουαρίου 7, 2009 • Σχολιάστε

(…συνέχεια από το προηγούμενο)

Βουβός τρόμος τους κυρίεψε όλους. Τι μίασμα ήταν αυτό που ζούσε στον κώλο του νεαρού Άγγλου άραγε; Ήταν μια νέα μορφή ζωής, άγνωστη στο μέσο μαλάκα; Ήταν Βρυλ; Ήταν κολλητικό; Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί κι όλοι κοιτούσαν με εμμονή αυτή τη συμβίωση. Ο Τζαμαϊκανός DJ – μάγειρας σταμάτησε τη μουσική, έβγαλε το δίσκο από το πικάπ και άναψε το ενσωματωμένο μάτι.

«Θα βράσω αυγά, mons. Εμείς στη Τζαμάικα αυτό κάνουμε για να διώξουμε τα κακά πνεύματα μακριά από τους κώλους μας. Σφιχτά ή μελάτα;». Κάτι στην προφορά του Ντέσμοντ ξένιζε τους περισσότερους εκεί, αλλά όχι τόσο πολύ, ώστε να στρέψουν την προσοχή τους σε τίποτα πιο όμορφο. Ένας ενδημικός γρύλος της Μικρονησίας (ή όπου διάολο είναι αυτός ο Παράδεισος) γρύλισε για να κάνει πιο δραματική τη στιγμή.

Ήταν ίσως το έναυσμα που περίμενε ο άτυχος νέος για να ξαναμιλήσει.

«Είναι κάτι για το οποίο δεν μου αρέσει να μιλάω, αλλά αφού θέλετε να μάθετε, θα σας πω την ιστορία μου», είπε ο αβυσσοκώλης σε ένα αδιάφορο κοινό.

«Όλα άρχισαν το 1982. Ο πατέρας μου, γνωστός μουσικός της NWOBHM, γνώρισε μια Νορβηγίδα φαν, με την οποία απέκτησαν ένα γιο. Έζησαν 3 καλά χρόνια, μέχρι που κάποια στιγμή τους χτύπησε η τραγωδία.». Ο αγγλόφλωρος έκανε 1 λεπτό παύσης για να προσδώσει δράμα – και ενώ οι παρεβρισκόμενοι ήταν έτοιμοι να ευχαριστήσουν την καλή του τύχη για το εγκεφαλικό που πρόσφερε απλόχερα κάποια απόκοσμη ανώτερη οντότητα στον αφηγητή τους, αυτός συνέχισε:

«Ήταν εκείνο το πρωινό της 3ης Ιουνίου 1985. Εγώ καθόμουν κι έπαιζα με το παιδικό σετ κολονοσκόπησης που μου είχε κάνει δώρο η μαμά και ο μικρός μου αδελφός βύζαινε από μια μαύρη κατσίκα που είχαμε φέρει ειδικά για αυτόν από τη Νορβηγία. Ήταν ένα γλυκό βροχερό πρωινό στις γειτονιές του Sutton που μέναμε. Η μητέρα μου μας καμάρωνε και ταυτόχρονα πότιζε τις εξωτικές Αρχιδέες που φύτρωναν στο μικρό μας κήπο, αγνοώντας τις αντιδράσεις του πατέρα μου που της επεσήμαινε ότι ήδη βρέχει και πως δεν καλλιεργεί ρύζι ή θαλάσσια αγγούρια. Με το καλοκάγαθο βλέμμα της η μαμά άνοιξε το στόμα της διάπλατα για να ξεβράσει μια από τις νορβηγικές βρισιές που τόσο αγαπούσαμε, όταν μια βρεγμένη εφημερίδα άριστα στοχευμένη από τον νεαρό ποδηλάτη – πρωταθλητή στη ρίψη μπούμερανγκ τη βρήκε στο λάρυγγα, φράζοντάς τον ανεπανόρθωτα. Τριάντα δευτερόλεπτα μετά ήμουν ορφανός από μητέρα και θα υπηρετούσα εννιάμηνο στο στρατό.

Ο αδερφός μου ποτέ δεν το ξεπέρασε αυτό. Έκτοτε, αφοσιώθηκε ψυχή και σώματι στο Black Metal. Δεν έχανε συναυλία για συναυλία, ντυνόταν σαν Ελληνίδα Γριά, ενώ η δίαιτα του αποτελούνταν αποκλειστικά από τις ψυχές παρθένων χελώνων που θυσίαζε στον Αρχάγγελο του Σκότους.»

Κάπου εδώ, ακούστηκε μια πνιχτή στριγγλιά και μια λέξη που αν κάποιος ήξερε ελληνικά, θα καταλάβαινε τι επρόκειτο να συμβεί. Όμως, αφού δεν ήξεραν, απλά νόμισαν ότι το εγκεφαλικό τελικά προτίμησε να απαλλάξει την καλή υπερήλικη κυρία από το μαρτύριο της αφήγησης και συνέχισαν να μηρυκάζουν τα εξωτικά λαχανικά τους. Ενώ ο φλωροδιάβολος, κυριευμένος από το πάθος νηστικού σουμίστα σε MacDonald’s συνέχισε την αφήγηση:

«Δεν άργησε να έρθει η αναγνώριση από τη Σατανική Κοινότητα της περιοχής. Μια μέρα ο Αρχιεπίσκοπος τους, που επρόκειτο να ταξιδέψει στο εξωτερικό για ένα σεμινάριο χορού Κλακέτας, τον επιφόρτισε με το να τον αντικαταστήσει, κυρίως κρατώντας τον έλεγχο των βιβλίων. Όμως, αντί για τα λογιστικά, βρήκε ένα άλλο βιβλίο με απαγορευμένες τελετές. Έτσι, μια μέρα που γύρισε σπίτι, με έδεσε στο κρεβάτι και άρχισε τα πανάρχαια τελετουργικά. Επί ώρες καθόμουν μπρούμυτα κοιτάζοντας ένα μαύρο μαξιλάρι με ξεκοιλιασμένα λαγουδάκια. Γύρω μου, η μυρωδιά αρωματικών κεριών και σάπιων μήλων μου έφερνε ζαλάδα. Από την ψαλμωδία του αδερφού μου δεν καταλάβαινα πολλά, αλλά ο τρόμος με κυρίευσε όταν μου έσκισε το παντελόνι με κάτι αιχμηρό. «Πάει, θα πουστέψω κι εγώ σαν την ξαδέρφη μου την Κώστα» σκέφτηκα. Αντ’αυτού, κάτι πολύ χειρότερο έγινε… Ο πόνος στην αρχή ήταν μικρός και απλωμένος σε όλη μου την κωλιακή χώρα. Μετά από τρία δευτερόλεπτα όμως συγκεντρώθηκε σε ένα σημείο, έγινε οξύτατος και με ώθησε σε μια κραυγή και λιποθυμία. Όταν ξαναβρήκα τις αισθήσεις μου βρέθηκα να κοιτάζω κατάματα ένα πλάσμα της Κολάσεως, με περισσότερα μάτια από χέρια, και περισσότερα κέρατα από μάτια. Ανοιγόκλεισα τα μάτια μου αναγκαστικά (είχαν ξεραθεί) και αυτή η βλασφημία εξαφανίστηκε. Ο πόνος είχε σιγάσει κι αυτός, αλλά στη θέση του υπήρχε ΑΥΤΟ το πράμα που βλέπετε κι εσείς εκεί πίσω.» έδειξε τον κώλο του με τις καινούριες βοηθητικές εγκαταστάσεις.

«Νόμιζα ότι είχα καταφέρει να το διώξω, όταν… όταν…όταν τέλος πάντων, αλλά όχι. Με ξαναβρήκε!» είπε, βουρκωμένος και ξέσπασε σε κλάματα με αναφιλητά.

Οι υπόλοιποι ήταν βουβοί.

«Λοιπόν, πώς είπαμε τα θες τα αυγά σου, σφιχτά ή μελάτα;» είπε ο Ντέσμοντ, κοιτάζοντας για πρώτη φορά από τότε που ξεκίνησε η αφήγηση από το μπρίκι του, ξυπνώντας και τους άλλους…

(to be continued…)

Κολονοσκόπηση Εβδομάδας 5/2009

•Φεβρουαρίου 2, 2009 • Σχολιάστε

28.1.2009 – Μαθαίνουν αγγλικά με τις ομιλίες του Ομπάμα οι Ιάπωνες. Όπερ σημαίνει, θα ξέρουν να μιλάνε για τα πάντα από το Γκουαντάναμο έως την ενεργειακή απεξάρτηση, αλλά ένα Big Mac δεν θα μπορούν να ζητήσουν.

28.1.2009 – Κάποιος προσευχήθηκε για ένα νέο αυτοκίνητο, αλλά μάλλον δεν περίμενε να εκπληρωθεί τόσο γρήγορα η επιθυμία του.

29.1.2009 – Δεν τους χάλασε καθόλου!

31.1.2009 – Αυτό έπρεπε να είχαν πετάξει στον Μπους!

Κολονοσκόπηση εβδομάδας 4/2009

•Ιανουαρίου 25, 2009 • Σχολιάστε

Η κρίση μας έρχεται, εμπρός βήμα ταχύ, να την προϋπαντήσουμε, με μαύρη την ψυχή.

19.1.2009 – Η Ελληνική οικονομία δείχνει την ανθεκτικότητα και τα δόντια της. Κρίμα που τα τελευταία είναι τόσο σάπια που δε μασάνε ούτε σούπα.

19.1.2009 – Κι όταν τους είπε ότι μικρός θαύμαζε την Κλεοπάτρα, του έδωσαν ένα φιδάκι να κάνει παρέα.

20.1.2009 – Ιστορική μέρα σήμερα, ορκίζεται ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ, δείχνοντας σε όλους ότι το χρώμα δεν είναι εμπόδιο να κάνεις το οτιδήποτε στη ζωή, ειδικά αν φέρεσαι σαν λευκός.

20.1.2009 – Πήγε σπίτι του ο Παναγόπουλος. Και στα δικά σου Κωστάκη.

20.1.2009 – Σιχτίρ. Τελικά, όλες ίδιες είναι.

20.1.2009 – Στο 90% το ποσοστό της αχαριστίας των ελλήνων.

21.1.2009 – Από δω και μπρος, μόνο σπρώξε-γλύψε για τον κύριο. Γρανίτα εννοώ.

Κολονοσκόπηση Εβδομάδας 3/2009

•Ιανουαρίου 18, 2009 • Σχολιάστε

12.1.2009 – Μετά την καύση, τώρα και ανακύκλωση χριστουγεννιάτικων δέντρων. Τι κάνουν για αυτό Δήμαρχος Αθηναίων και Αστυνομίας;

12.1.2009 – Δεν πρόλαβαν να γίνει ο μετασχηματισμός και ήδη γίνεται η αναδιανομή του πλούτου.

14.1.2009 – Ικανοποιήθηκαν τα αιτήματα των εργαζόμενων στο ΜΕΤΡΟ. Δεν ξανάγινε! Όταν λέμε ότι έρχονται εκλογές, άλλοι σφυρίζουν αδιάφορα.

17.1.2009 – Τελικά πόσο μεταλλαγμένο είναι το ελληνικό DNA; Κι άλλος Ολυμπιονίκης ντοπέ.

Η καλύτερη δουλειά του κόσμου (hemorroid version)

•Ιανουαρίου 15, 2009 • 1 σχόλιο

Ήταν όλα τέλεια στο νησί. Οι 11 φροντιστές του νησιού έφτασαν αργά απόγευμα, όπου το ομορφότερο ηλιοβασίλεμα του κόσμου, αποχαιρετούσε την ημέρα και άπλωνε παντού το ζεστό χάδι των τελευταίων ακτίνων του. Ο νεαρός Βρετανός, δεν άντεξε το κάλλος της στιγμής και ένα δάκρυ κύλησε στο προσωπό του, καθώς φωτίζοταν η ευγενική ψυχή του.

Δεν ήταν καθόλου εύκολο για αυτόν. Επιλέχθηκε ανάμεσα από 800.000 άτομα ως φροντιστής σε έναν αγνό παράδεισο, ενώ τα 75.000 ευρώ το εξάμηνο θα ήταν αυτά ακριβώς που θα μπορούσαν να βοηθήσουν την παράλυτη μάνα του, τα παιδιά των φαναριών, τον πόλεμο κατά της κλιματικής αλλαγής και τον ίδιο να πηδήξει επιτέλους γιατί τόση μαλακία δεν παλεύεται.

Έτρεξε αμέσως προς το σπίτι του. Ήξερε εξαρχής ότι θα μπορούσε να ήταν μόνο δικό του. Δεν θα το ήθελε άλλος, και δεν ήθελε και εκείνος κάποιο άλλο. Ένα χαμηλοτάβανο, μικρό σπίτι με πισίνα που θα έκανε μια κοινή μπανιέρα σπιτιού να γελάει, που δεν είχε καμία σχέση με τις βίλες που είχαν ετοιμαστεί για τους υπόλοιπους φροντιστές. «Θα δουν τι έχουν να πάθουν όταν θα χρειαστεί να καθαρίσουν», σκεφτόταν αυτάρεσκα η μικρή πάστα-φλώρα.

Όμως, η ζωή του στο νησί κύλησε ειδυλλιακά, μόλις για μερικές ώρες. Δεν ήταν φαίνεται να γραφτό να απολαύσει όπως θα ήθελε το νησί, γιατί στο πρώτο του κιόλας χέσιμο τον βρήκε το Κακό. Είχε μόλις αποχωριστεί ένα κουράδι μεγέθους μενίρ όταν πήγε να σκουπιστεί με το διαθέσιμο κωλόχαρτο (αν και Άγγλος, ήταν καθαρό παιδί). Για δύο λεπτά όλα φαίνονταν καλά, μέχρι να νιώσει ότι στον κώλο του εξερράγη πυρηνικός αντιδραστήρας. Οξύς πόνος τον κατέκλυσε και δεν μπορούσε με τίποτα να τον σβήσει όσο κι αν βούταγε τα κωλομέρια του στο δροσερό νερό της πισινομπανιέρας.

Αλλόφρων (και ξεβράκωτος) βγήκε με ανοιχτούς δρασκελισμούς ξανά στο βραδινό λυκόφως του νησιού και έτρεξε σαν λεμούριος προς την ολυμπιακών διαστάσεων λιμνοθάλασσα, όπου οι ακόλαστοι συνεργάτες του είχαν στήσει ένα ανίερο μπητς πάρτυ. Προσπέρασε άτσαλα την κυρά – Μαρίκα, η οποία κοίταζε μοχθηρά από ένα πεσμένο κορμό τα χαρούμενα νιάτα και σύρθηκε δραματικά μέχρι την περήφανη φωτιά που είχε ανάψει από θανατωμένα παραδείσια πουλιά.

Το γλέντι σταμάτησε. Σίγουρα δεν είχαν παραγγείλει stripper και τέλος πάντων, ένας stripper με τον κώλο έξω από την αρχή δεν έχει πλάκα. Ιδίως αν ο κώλος του ήταν κοκκινότερος και από μπαμπουίνου και από αυτόν εξείχαν νέα προσθετικά μέλη, που μόνο σε ταινίες με μεταλλαγμένους είχαν ξαναδεί.

Ο νεαρός Άγγλος σήκωσε το κεφάλι του και κοίταξε με μάτια όλο πόνο τους τρομαγμένους φροντιστές (που πισωπατούσαν σε διπλή φάλαγγα) και κατάφερε να ανοίξει το στεγνό στόμα του…

«My hemorroids!» ψέλισε «They are flaring again»

(to be continued…)

Κολονοσκόπηση εβδομάδας 2/2009

•Ιανουαρίου 11, 2009 • Σχολιάστε

Πίσω στις δουλειές σας ρε γίδια. Το ίδιο ισχύει και για τους δασκάλους.

6.1.2009 – Σήμερα τα Φώτα κι οι φωτισμοί, αλλά αν δεν πέσει κάνας πολιτικός στη θάλασσα δε βλέπω φως…

6.1.2009 – Μεγαλύτερος από ό,τι νομίζαμε ο γαλαξίας μας. Κι όχι μόνο αυτό, τρέχει και γρηγορότερα. Χεστήκατε, αλλά εμένα με ενδιαφέρει.

7.1.2009 – Ανασχηματισμός. Καλά ξεκουμπίδια κύριε Αλογοσκούφη. (Τελικά μάλλον δε φωτίστηκε πολύ ο Κωστάκης)

Κλείστε αμέσως τα λατομεία!

•Ιανουαρίου 9, 2009 • Σχολιάστε

Ο ΣΚΑΪ – Qualinesti, μέσα στα πλαίσια της περιβαλλοντικής δράσης του, αποκάλυψε ένα ακόμα λατομείο το οποίο λειτουργεί παράνομα, δημιουργώντας παράλληλα σοβαρά προβλήματα στην τοπική κοινωνία. Πρόκειται για το λατομείο κοντά στο Thorbardin, πρωτεύουσα των Νάνων.

Η παράνομη, όπως δηλώνουν τα ξωτικά, λειτουργία του λατομείου, τα ανάγκασε να σηκώσουν τους κώλους τους από τα κλαδιά των δέντρων και να μαζευτούν για να συζητήσουν. Έπειτα από υψηλή διάσκεψη που διήρκεσε περίπου 3 μήνες (κυρίως γιατί τη διέκοπταν τακτικά για τραγούδια και πεντικιούρ) αποφάσισαν να προβούν σε δράσεις διαμαρτυρίας.

Πρώτη κινητοποίησή τους ήταν ο συμβολικός αποκλεισμός της Εθνικής Οδού Qualinesti – Thorbadin. Τα ξωτικά πήραν τους πηγάσους και τους μονόκερούς τους και τους παρέταξαν κατά μήκος του δρόμου, στο ύψος του Skullcap, ενώ έστησαν και οδοφράγματα από treants. Σύμφωνα με εκπρόσωπο των ξωτικών, οι εργασίες στο λατομείο έχουν σηκώσει τόνους σκόνης, με αποτέλεσμα να εκτοπιστούν από το φυσικό τους περιβάλλον τα ζώα της περιοχής, ενώ η επεξεργασία των μεταλλευμάτων γίνονται με ιδιαιτέρως τοξικά για το υπέδαφος χημικά. Παράλληλα, διατάρασσεται το τόσο πολύτιμο για τα ξωτικά trance (ξεκούραση σε κατάσταση νιρβάνας), που μια μέρα στις πρωινές εξασκήσεις των νεαρών ξωτικών με τόξα αντί να πετυχαίνουν τους στόχους πετύχαιναν ο ένας τον άλλον με αποτέλεσμα να χαθεί μια ολόκληρη γενιά από δαύτα.

Ερωτηθείς, εκπρόσωπος των νάνων απάντησε «Δεν μας κλάνετε τα παπάρια; Με νεράιδες και σπουργίτια θα ασχολούμαστε; Πού είναι η μπύρα μου; Γκλουπ! Ωραία. Τι να πούμε δηλαδή για την κίνηση και τη φασαρία που κάνουν όλοι αυτοί οι δράκοι πάνω από τα κεφάλια μας; Γκλουπ! Και τέλος πάντων, από κάπου πρέπει να βγουν οι πέτρες για να χτίσει ο κόσμος. Γκλουγκλουγκλουγκλου! Μπέρπ!»

Ένα άλλο σημαντικό πρόβλημα είναι και ο πολλαπλασιασμός των αδέσποτων δράκων, γεγονός που έχει μειώσει την κίνηση στην Εθνική, γιατί τα καημένα πεινάνε.