Η καλύτερη δουλειά του κόσμου (hemorroid version)

Ήταν όλα τέλεια στο νησί. Οι 11 φροντιστές του νησιού έφτασαν αργά απόγευμα, όπου το ομορφότερο ηλιοβασίλεμα του κόσμου, αποχαιρετούσε την ημέρα και άπλωνε παντού το ζεστό χάδι των τελευταίων ακτίνων του. Ο νεαρός Βρετανός, δεν άντεξε το κάλλος της στιγμής και ένα δάκρυ κύλησε στο προσωπό του, καθώς φωτίζοταν η ευγενική ψυχή του.

Δεν ήταν καθόλου εύκολο για αυτόν. Επιλέχθηκε ανάμεσα από 800.000 άτομα ως φροντιστής σε έναν αγνό παράδεισο, ενώ τα 75.000 ευρώ το εξάμηνο θα ήταν αυτά ακριβώς που θα μπορούσαν να βοηθήσουν την παράλυτη μάνα του, τα παιδιά των φαναριών, τον πόλεμο κατά της κλιματικής αλλαγής και τον ίδιο να πηδήξει επιτέλους γιατί τόση μαλακία δεν παλεύεται.

Έτρεξε αμέσως προς το σπίτι του. Ήξερε εξαρχής ότι θα μπορούσε να ήταν μόνο δικό του. Δεν θα το ήθελε άλλος, και δεν ήθελε και εκείνος κάποιο άλλο. Ένα χαμηλοτάβανο, μικρό σπίτι με πισίνα που θα έκανε μια κοινή μπανιέρα σπιτιού να γελάει, που δεν είχε καμία σχέση με τις βίλες που είχαν ετοιμαστεί για τους υπόλοιπους φροντιστές. “Θα δουν τι έχουν να πάθουν όταν θα χρειαστεί να καθαρίσουν”, σκεφτόταν αυτάρεσκα η μικρή πάστα-φλώρα.

Όμως, η ζωή του στο νησί κύλησε ειδυλλιακά, μόλις για μερικές ώρες. Δεν ήταν φαίνεται να γραφτό να απολαύσει όπως θα ήθελε το νησί, γιατί στο πρώτο του κιόλας χέσιμο τον βρήκε το Κακό. Είχε μόλις αποχωριστεί ένα κουράδι μεγέθους μενίρ όταν πήγε να σκουπιστεί με το διαθέσιμο κωλόχαρτο (αν και Άγγλος, ήταν καθαρό παιδί). Για δύο λεπτά όλα φαίνονταν καλά, μέχρι να νιώσει ότι στον κώλο του εξερράγη πυρηνικός αντιδραστήρας. Οξύς πόνος τον κατέκλυσε και δεν μπορούσε με τίποτα να τον σβήσει όσο κι αν βούταγε τα κωλομέρια του στο δροσερό νερό της πισινομπανιέρας.

Αλλόφρων (και ξεβράκωτος) βγήκε με ανοιχτούς δρασκελισμούς ξανά στο βραδινό λυκόφως του νησιού και έτρεξε σαν λεμούριος προς την ολυμπιακών διαστάσεων λιμνοθάλασσα, όπου οι ακόλαστοι συνεργάτες του είχαν στήσει ένα ανίερο μπητς πάρτυ. Προσπέρασε άτσαλα την κυρά – Μαρίκα, η οποία κοίταζε μοχθηρά από ένα πεσμένο κορμό τα χαρούμενα νιάτα και σύρθηκε δραματικά μέχρι την περήφανη φωτιά που είχε ανάψει από θανατωμένα παραδείσια πουλιά.

Το γλέντι σταμάτησε. Σίγουρα δεν είχαν παραγγείλει stripper και τέλος πάντων, ένας stripper με τον κώλο έξω από την αρχή δεν έχει πλάκα. Ιδίως αν ο κώλος του ήταν κοκκινότερος και από μπαμπουίνου και από αυτόν εξείχαν νέα προσθετικά μέλη, που μόνο σε ταινίες με μεταλλαγμένους είχαν ξαναδεί.

Ο νεαρός Άγγλος σήκωσε το κεφάλι του και κοίταξε με μάτια όλο πόνο τους τρομαγμένους φροντιστές (που πισωπατούσαν σε διπλή φάλαγγα) και κατάφερε να ανοίξει το στεγνό στόμα του…

“My hemorroids!” ψέλισε “They are flaring again”

(to be continued…)

~ από Αδίστακτος Βραζιλιάνος στο Ιανουαρίου 15, 2009.